jak to się uczucie
(mym okiem haniebnym)
pięknie posługuje
(mym słowem potrzebnym)
mym sercem niewielkim
(moim złotym słowem)
moim sercem słabym
(moim wiecznym żalem)
nad ołtarzyk stawia
(a stawia się ostro!)
moją twarz i barki
(twarz gładka, jedwabna)
aby mnie zapraszać
(barki dumne, jasne)
ku świecowym żarom
(wypalcie mi język!)
a ile to wesprze
(ach, głupie dziecinnie)
się na mym ramieniu
(ach, błahe nieszczęśnie)
nie otartych oczu
(ach, płytkie daremnie)
i słów nie zmówionych
(ach, naiwnie piękne)
i kolumn nie ostrych
(w dłoni mej kolczatka)
i dłoni niesfornych
(w ustach mych żyletki)
i bękarcich płodów
(w domu mym skorpiony)
co pod ziemią zgniją
(w pościeli mej węże)
i tylko mi się
martwić teraz pozostanie
co zrobić gdy w nienawiść
obróci się kochanie?
